Nareszcie zrobiłem update kernela do wersji 2.6.38 (chociaż poczciwe 2.6.32 jeszcze leży na dysku - tak na wszelki wypadek). Tym samym pozbyłem się ostatnich pozostałości po Eeebuntu (czy jak kto teraz woli - Aurora OS), które, patrząc się na ich blog deceloperski, leży nieruszane od dłuższego czasu i kwiczy.
Nieposiadanie konta na Facebooku jest grzechem, faux pas popełnianym przez nieobyty, niezaznajomiony z internetem ciemnogród. Facebook zastępuje więc Flickra, czytnik RSS, mikrobloga, a także miliony stron z głupimi gierkami we Flashu, które potrafią doskonale odprężać.
W poprzednim artykule opisałem zasadę działania algorytmu minmax. Jest to algorytm rekurencyjny o sporej złożoności obliczniowej, nic więc dziwnego, że powstawały jego modyfikacje zmniejszające znacząco ilość wymaganych iteracji. Jedną z najpopularniejszych jest αβ-cięcie.
Dzisiaj chciałbym opowiedzieć o algorytmie minmax. Algorytm ten jest szczególnie chętnie wykorzystywany w przypadku gier dwuosobowych o sumie stałej, np. kółko i krzyżyk, warcaby, reversi/othello i szachy. Mi się przydał jako algorytm sztucznej inteligencji w grze reversi, którą pisałem w tym semestrze jako projekt zaliczeniowy na uczelnię. Swoją drogą, nie wiedziałem, że reversi jest grą tak rozbudowaną strategicznie, łącznie z istnieniem książki otwarć.
Kiedy w listopadzie zeszłego roku zespół Eeebuntu ogłosił, że następne wydanie tej dystrybucji będzie bazowało całkowicie na Debianie unstable, poczułem się jak małe dziecko, które czeka na pierwszą gwiazdkę, żeby móc w końcu otworzyć wielgachny prezent stojący w centralnym miejscu pod choinką. Tworzenie bowiem systemu, którego matczyna dystrybucja bazuje na jeszcze innej przypomina tłumaczenie tłumaczenia Władcy Pierścieni, którego podjął się swojego czasu Jerzy Łoziński.
